Artykuły

Chwila liryki. Odsłona szósta – Czesław Miłosz

.

Jan Chudy

.

 

Zbliżające się święta Bożego Narodzenia pewnie nieszczególnie oderwą nas od dość ponurawego klimatu społecznego w jakim przyszło nam żyć . Nie tylko i nie tyle poprzez pandemię ale tak w ogóle – przez postępującą od wielu lat globalną komercjalizację i infantylizację dotąd jednak sakralnej w fundamentach strefy . Przecież  już od lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia zaraz po Zaduszkach we wszelkich przestrzeniach życiowych wtłaczały się na plan pierwszy , a tak naprawdę właściwie wszędzie ikonograficzne i dźwiękowe symbole świąteczne . Pewnie też i nas samych nieuchronne starzenie realnie oddalają od tej jakby nie patrzeć krainy dzieciństwa …

Niemniej właśnie też i dlatego warto choć na chwilę wrócić do rudymentarnych wartości  –    Wiary , Nadziei i Miłości .

Przywołam tu słowa jednego z najwybitniejszych światowych poetów XX wieku ,  w Polsce porównywanego  z  Adamem Mickiewiczem –  do Czesława Miłosza . Wiersze tu prezentowane pochodzą z cyklu pt „ Świat . Poema naiwne „ powstałego w samym środku wojny , w 1943 roku . Niejako na przekór strasznemu czasowi przywołał Miłosz świat odkrywany oczami dziecka i zarazem taki jaki być powinien . Wśród dwudziestu wierszy , w swoistym traktacie metafizycznym umieścił także strofy  poświęcone tym trzem chrześcijańskim cnotom . 

 

Czesław Miłosz

 

Wiara

.

Wiara jest wtedy , kiedy ktoś zobaczy

Listek na wodzie albo kroplę rosy

I wie , że one są – bo są konieczne .

Choćby się oczy zamknęło , marzyło ,

Na świecie będzie tylko to , co było ,

A liść uniosą dalej wody rzeczne .

 

Wiara jest także , jeżeli ktoś zrani

Nogę kamieniem i wie że kamienie

Są po to , żeby nogi nam raniły .

Patrzcie , jak  drzewo rzuca długie cienie ,

I nasz , i kwiatów cień pada na ziemię :

Co nie ma cienia , istnieć nie ma siły .

 

 

Nadzieja

.

Nadzieja bywa , jeżeli ktoś wierzy ,

Że ziemia nie jest snem , lecz żywym ciałem ,

I że wzrok , dotyk ani słuch nie kłamie .

A wszystkie rzeczy , które tutaj znałem ,

Są niby ogród , kiedy stoisz w bramie .

 

Wejść tam nie można . Ale jest na pewno .

Gdybyśmy lepiej i mądrzej patrzyli ,

Jeszcze kwiat nowy i gwiazdę niejedną

W ogrodzie świata byśmy zobaczyli .

 

Niektórzy mówią , że nas oko łudzi

I że nic nie ma , tylko się wydaje ,

Ale ci właśnie nie mają nadziei .

Myślą , że kiedy człowiek się odwróci ,

Cały świat zanim zaraz być przestaje ,

Jakby porwały go ręce złodziei .

 

Miłość

.

Miłość to znaczy popatrzeć na siebie ,

Tak jak się patrzy na obce nam rzeczy ,

Bo jesteś tylko jedną z rzeczy wielu .

A kto tak patrzy , choć sam o tym nie wie ,

Ze zmartwień różnych swoje serce leczy ,

Ptak mu i drzewo mówią : przyjacielu .

Wtedy i siebie , i rzeczy chce użyć ,

Żeby stanęły w wypełnienia łunie .

To nic , że czasem nie wie , czemu służyć :

Nie ten najlepiej służy , kto rozumie .

.

Słowo od Jana Chudego

Chwila liryki. Odsłona siódma – Joanna Kulmowa

Chwila liryki. Odsłona ósma – Jeremi Przybora

Chwila liryki. Odsłona pierwsza – Andrzej Mandalian

Chwila liryki. Odsłona piąta – Ogden Nash

Chwila liryki. Odsłona trzecia – Anna Achmatowa

Inne z sekcji 

Chwila liryki. Odsłona trzydziesta – Jerzy Ficowski

. Jan Chudy . 5 sierpnia mija 80-ta rocznica likwidacji, w ramach niemieckiej operacji „Reinhard„ w warszawskim getcie, Domu Sierot prowadzonego przez Janusza Korczaka . Czterogodzinny marsz 200 dzieci na Umschlagplatz , załadunek do wagonów, kilkunastogodzinna jazda i przegonienie od razu dzieci do komory gazowej dopełniły niewyobrażalną tragedię . Natychmiast też narodziła się legenda Starego […]

Wiersze Jana Zacharskiego: „Festiwal nienawiści”

. Jan Zacharski . Festiwal nienawiści   Rzekł Jacek Kurski będąc w łazience, Ja to od kłamstwa umywam ręce, Więc lustereczko, powiedz mi przecie Że jestem najbardziej prawdomówny w świecie. Moją odpowiedź niewątpliwie znasz, Że z ciebie jest największy łgarz. Jest jeszcze jedna szansa duża, Gdy Pinokio kłamał, nos mu się wydłużał, Ty jesteś jednym […]