Biblioteka Lewicy

Katechizm Rewolucjonisty

.

Siergiej Nieczajew

.

Siergiej Nieczajew i jego Katechizm Rewolucjonisty

 

.

Obowiązki rewolucjonisty wobec samego siebie

.

1. Rewolucjonista to człowiek skazany na zagładę. Nie ma osobistych zainteresowań, żadnych spraw zawodowych, emocji, przywiązań, majątku ani nazwiska. Wszystko w nim jest całkowicie pochłonięte jedną myślą i jedyną pasją do rewolucji.

2. Rewolucjonista wie, że w głębi swego bytu, nie tylko słowami, ale i czynami, zerwał wszelkie więzy, które łączą go z porządkiem społecznym i cywilizowanym światem z wszystkimi jego prawami, moralnościami i zwyczajami i ze wszystkimi ogólnie przyjętymi konwencjami. Jest ich nieubłaganym wrogiem i jeśli nadal z nimi żyje, to tylko po to, aby je szybciej zniszczyć.

3. Rewolucjonista gardzi wszystkimi doktrynami i odmawia przyjęcia przyziemnych nauk, pozostawiając je przyszłym pokoleniom. Zna tylko jedną naukę: naukę zniszczenia. Z tego powodu, ale tylko z tego powodu, będzie studiował mechanikę, fizykę, chemię i być może medycynę. Ale przez cały dzień i całą noc studiuje naukę o istotach ludzkich, ich charakterystykach i warunkach oraz wszystkie zjawiska obecnego porządku społecznego. Przedmiot jest zawsze ten sam: najpewniejszy i najszybszy sposób na zniszczenie całego brudnego porządku.

4. Rewolucjonista gardzi opinią publiczną. Gardzi i nienawidzi istniejącej moralności społecznej we wszystkich jej przejawach. Dla niego moralność jest wszystkim, co przyczynia się do triumfu rewolucji. Niemoralne i przestępcze to wszystko, co stoi mu na drodze.

5. Rewolucjonista jest człowiekiem oddanym, bezlitosnym wobec państwa i klas wykształconych i nie może oczekiwać od nich litości. Między nim a nimi istnieje, wypowiedziana lub ukryta, nieustająca i nie do pogodzenia wojna na śmierć i życie. Musi przyzwyczaić się do tortur.

6. Tyrański wobec siebie, musi być tyranem wobec innych. Wszystkie łagodne i irytujące uczucia pokrewieństwa, miłości, przyjaźni, wdzięczności, a nawet honoru muszą zostać w nim stłumione i muszą ustąpić miejsca zimnej i zdecydowanej pasji rewolucji. Dla niego jest tylko jedna przyjemność, jedna pociecha, jedna nagroda, jedna satysfakcja – sukces rewolucji. Noc i dzień musiał mieć tylko jedną myśl, jeden cel – bezlitosne zniszczenie. Dążąc z zimną krwią i niestrudzenie do tego celu, musi być przygotowany na zniszczenie samego siebie i zniszczenie własnymi rękami wszystkiego, co stanie na drodze rewolucji.

7. Natura prawdziwego rewolucjonisty wyklucza wszelki sentymentalizm, romantyzm, zauroczenie i egzaltację. Należy również wykluczyć wszelką prywatną nienawiść i zemstę. Rewolucyjną pasję, praktykowaną o każdej porze dnia, aż stanie się nawykiem, należy stosować chłodną kalkulację. W każdym czasie i we wszystkich miejscach rewolucjonista powinien być posłuszny nie swoim osobistym impulsom, ale tylko tym, które służą sprawie rewolucji.

.

Stosunek rewolucjonisty do swoich towarzyszy

.

8. Rewolucjonista nie może czuć przyjaźni ani przywiązania, z wyjątkiem tych, którzy swoimi czynami udowodnili, że podobnie jak on są oddani rewolucji. Stopień przyjaźni, oddania i zobowiązania wobec takiego towarzysza zależy wyłącznie od stopnia jego użyteczności dla sprawy całkowitego rewolucyjnego zniszczenia.

9. Nie ma potrzeby mówić o solidarności między rewolucjonistami. W tym tkwi cała siła rewolucyjnej pracy. Towarzysze, którzy posiadają tę samą rewolucyjną pasję i zrozumienie, powinni w miarę możliwości wspólnie omawiać wszystkie ważne sprawy i dojść do jednomyślnych wniosków. Kiedy ostatecznie decyduje się o planie, rewolucjonista musi polegać wyłącznie na sobie. Dokonując aktów zniszczenia, każdy powinien działać sam, nigdy nie zwracając się do drugiego o radę i pomoc, z wyjątkiem przypadków, gdy są one konieczne do realizacji planu.

10. Wszyscy rewolucjoniści powinni mieć pod sobą rewolucjonistów drugiego lub trzeciego stopnia – tj. Towarzyszy, którzy nie są całkowicie wtajemniczeni. Należy ich traktować jako część wspólnego kapitału rewolucyjnego oddanego do jego dyspozycji. Oczywiście kapitał ten należy wydawać możliwie oszczędnie, aby czerpać z niego jak największy zysk. Prawdziwy rewolucjonista powinien uważać się za kapitał poświęcony triumfowi rewolucji; nie może jednak samodzielnie i osobiście rozporządzać tym kapitałem bez jednomyślnej zgody w pełni wtajemniczonych towarzyszy.

11. Kiedy towarzyszowi grozi niebezpieczeństwo i pojawia się pytanie, czy powinien zostać ocalony, czy też nie, decyzja nie może być podjęta na podstawie uczuć, ale wyłącznie w interesie sprawy rewolucyjnej. Dlatego konieczne jest uważne rozważenie użyteczności towarzysza w porównaniu z wydatkami sił rewolucyjnych niezbędnych do jego uratowania, a decyzja musi zostać podjęta zgodnie z tym.

.

Stosunek rewolucjonisty do społeczeństwa

.

12. Nowy członek, który udowodnił swoją lojalność nie słowami, ale czynami, może zostać przyjęty do społeczności tylko za jednomyślną zgodą wszystkich członków.

13. Rewolucjonista wkracza w świat państwa, klas uprzywilejowanych, tzw. Cywilizacji i żyje na tym świecie tylko po to, aby doprowadzić do jego szybkiego i całkowitego zniszczenia. Nie jest rewolucjonistą, jeśli ma jakiekolwiek współczucie dla tego świata. Nie powinien wahać się przed zniszczeniem jakiejkolwiek pozycji, miejsca lub jakiegokolwiek człowieka na tym świecie. Musi nienawidzić wszystkich i wszystkiego, co się w nim znajduje, z jednakową nienawiścią. Tym gorzej dla niego, jeśli ma jakiekolwiek relacje z rodzicami, przyjaciółmi lub kochankami; nie jest już rewolucjonistą, jeśli mają na niego wpływ te relacje.

14. Dążąc do nieubłaganej rewolucji, rewolucjonista może i często musi żyć w społeczeństwie, udając, że jest zupełnie inny od tego, kim jest naprawdę, ponieważ musi przeniknąć wszędzie, do wszystkich klas wyższych i średnich, do domów handlowych, kościołów i pałaców arystokracji, do świata biurokracji, literatury i wojska, a także do III Oddziału i Pałacu Zimowego Cara.

15. Ten brudny porządek społeczny można podzielić na kilka kategorii. Pierwsza kategoria obejmuje tych, których należy bezzwłocznie skazać na śmierć. Towarzysze powinni sporządzić listę osób, które mają zostać skazane, stosownie do względnej wagi ich zbrodni; a egzekucje należy przeprowadzić zgodnie z przygotowanym zleceniem.

16. Kiedy sporządzana jest lista skazanych i przygotowywany jest rozkaz egzekucji, nie należy brać pod uwagę żadnego osobistego poczucia oburzenia, ani też nie trzeba zwracać uwagi na nienawiść wywoływaną przez tych ludzi wśród towarzyszy lub ludu. . Nienawiść i poczucie oburzenia mogą być nawet przydatne, o ile pobudzają masy do buntu. Trzeba kierować się tylko względną użytecznością tych egzekucji dla dobra rewolucji. Przede wszystkim trzeba zniszczyć tych, którzy są szczególnie wrogo nastawieni do organizacji rewolucyjnej; ich gwałtowna i nagła śmierć wywoła największą panikę w rządzie, pozbawiając go woli działania, usuwając najmądrzejszych i najbardziej energicznych zwolenników.

17. Druga grupa obejmuje tych, którzy zostaną na razie oszczędzeni, aby poprzez serię potwornych czynów doprowadzić ludzi do nieuchronnego buntu.

18. Trzecia kategoria składa się z bardzo wielu bestii na wysokich stanowiskach, nie wyróżniających się ani sprytem, ​​ani energią, ale cieszącymi się bogactwem, wpływami, władzą i wysokimi stanowiskami z racji swojej rangi. Muszą być one wykorzystywane w każdy możliwy sposób; muszą być wplątani i uwikłani w nasze sprawy, ich brudne sekrety muszą zostać wytropione i muszą zostać przekształceni w niewolników. Ich siła, wpływy i powiązania, ich bogactwo i energia będą stanowić niewyczerpany skarb i cenną pomoc we wszystkich naszych przedsięwzięciach.

19. Czwarta kategoria to ambitni urzędnicy i liberałowie o różnych poglądach. Rewolucjonista musi udawać, że współpracuje z nimi, na ślepo za nimi podążając, a jednocześnie wydobywa ich sekrety, dopóki nie znajdą się całkowicie w jego władzy. Muszą być tak skompromitowani, że nie ma dla nich wyjścia, a potem mogą zostać wykorzystani do wywołania nieporządku w państwie.

20. Piąta kategoria obejmuje tych doktrynerów, konspiratorów i rewolucjonistów, którzy wycinają wielką postać na papierze lub w swoich klikach. Trzeba ich nieustannie zachęcać do składania kompromisowych deklaracji: w rezultacie większość z nich zostanie zniszczona, a mniejszość stanie się prawdziwymi rewolucjonistami.

21. Szósta kategoria szczególnie ważna to kobiety. Można je podzielić na trzy główne grupy. Po pierwsze, te niepoważne, bezmyślne i nijakie kobiety, których użyjemy, używając trzeciej i czwartej kategorii mężczyzn. Po drugie, kobiety, które są żarliwe, zdolne i oddane, ale które nie należą do nas, ponieważ nie osiągnęły jeszcze pozbawionego pasji i surowego rewolucyjnego zrozumienia; muszą być używane jak mężczyźni z piątej kategorii. Wreszcie są kobiety, które są całkowicie po naszej stronie – to znaczy takie, które są całkowicie oddane i które zaakceptowały nasz program w całości. Powinniśmy uważać te kobiety za najcenniejsze lub nasze skarby; bez ich pomocy nic by się nie udało.

.

Stosunek Organizacji do ludzi

.

22. Organizacja nie ma innego celu niż całkowite wyzwolenie i szczęście mas – tj. Ludzi żyjących z pracy fizycznej. Przekonane, że ich emancypacja i osiągnięcie tego szczęścia może nastąpić jedynie w wyniku niszczącej wszystko rewolty ludowej, Organizacja wykorzysta wszystkie swoje zasoby i energię w celu zwiększenia i zintensyfikowania zła i nieszczęść ludzi, aż w końcu ich cierpliwość się wyczerpie i doprowadzony do powstania powszechnego.

23. Przez rewolucję Organizacja nie rozumnie uporządkowanego buntu według klasycznego zachodniego modelu – buntu, który zawsze zatrzymuje się przed atakiem na prawa własności i tradycyjne systemy społeczne tzw. cywilizacji i moralności. Do tej pory taka rewolucja zawsze ograniczała się do obalenia jednej formy politycznej w celu zastąpienia jej inną, tym samym usiłując doprowadzić do powstania tak zwanego państwa rewolucyjnego. Jedyną formą rewolucji korzystną dla ludzi jest taka, która zniszczy całe państwo do korzeni i wytępi wszelkie tradycje, instytucje i klasy państwowe w Rosji.

24. Mając to na uwadze, Organizacja odmawia zatem narzucenia odgórnie jakiejkolwiek nowej organizacji. Każda przyszła organizacja bez wątpienia przejdzie przez ruch i życie ludzi; ale to jest kwestia decyzji przyszłych pokoleń. Nasze zadanie to straszne, totalne, powszechne i bezlitosne zniszczenie.

25. Dlatego zbliżając się do ludu, musimy przede wszystkim uczynić wspólną sprawę z tymi elementami mas, które od początku powstania państwa moskiewskiego nie przestawały protestować nie tylko słowami, ale i czynami przeciwko wszystkiemu, co jest bezpośrednio lub pośrednio związane z państwem: przeciwko szlachcie, biurokracji, duchowieństwu, kupcom i pasożytniczym kułakom. Musimy zjednoczyć się z żądnymi przygód plemionami rozbójników, którzy są jedynymi prawdziwymi rewolucjonistami w Rosji.

26. Spajać ludzi w jedną niezwyciężoną i niszczącą wszystko siłę – to jest nasz cel, nasz spisek i nasze zadanie.

.

Inne z sekcji 

Międzynarodowe Spotkanie Lewicy w Czeskich Karkonoszach

Mala Upa .   Zbigniew Wiktor Wrocław – Pl                                                             Wrocław, wrzesień 2021 r.      Międzynarodowe Spotkanie Lewicy  w Czeskich Karkonoszach   28 sierpnia 2021 r. na Przełęczy Okraj po jej czeskiej stronie (Horni Mala’ Upa’) odbyło się ważne Spotkanie szeroko rozumianej Lewicy po szalejącej do niedawna pandemii  covid 19. Przybyli liczni przedstawiciele  partii komunistycznych, […]

Warszawa w ogniu powstania ( cz. 1 )

. Zygmunt Zaremba . Czy pamięta ktoś dziś we Francji, że dwa lata temu dnia 24 sierpnia Warszawa powstańcza po zrzuceniu okupacji słała pozdrowienia wyzwolonemu właśnie Paryżowi? Mamy ten tekst przed sobą: „Powstańcza Warszawa do wyzwolonego Paryża. Jesteśmy dumni, że nasi lotnicy i żołnierze z polskiej dywizji pancernej biorą udział w bitwie, która doprowadziła do tego zwycięstwa. Wyzwolenie […]