Artykuły

Chwila liryki. Odsłona dziesiąta – Bella Achmudalina

.

Jan Chudy

.

 

Doświadczając przeróżnych olśnień snujemy wręcz fantasmagoryczne projekty a nawet podejmujemy konkretne przedsięwzięcia dla ich realizacji .

Jak to w życiu … efekty bywają niewspółmierne do oczekiwań , poniesione nakłady jakby przeputane a bywa że nawet długo jeszcze po fiasku starań ciągną się nieciekawe konsekwencje naszych działań .

To nieuchronne płacenie za wszystko a przecież końcowy bilans i tak składa się z wielu bardzo składników i niekoniecznie każde niepowodzenie staje się jednocześnie życiową porażką .

Dzisiejszą liryczną refleksję zaczerpniemy z literatury rosyjskiej .

Posiadająca włoskie ale I tatarskie korzenie rosyjska poetka żyła w Moskwie w latach 1937-2010 . Zaliczana do rosyjskiego ruchu literackiego Nowej Fali nazywanego też dziećmi XX Zjazdu . Znawczyni twórczości Anny Achmatowej ( przez niektórych nawet uznawana za Jej następczynię ) uprawiała lirykę sensualistyczną dla której najbardziej charakterystyczną cechą była specyficzna „ rosyjska „ śpiewność . Twórczość tej wybitnej poetki wnoszącej w swoich kunsztownie eleganckich utworach delikatny ton ironii , paradoksu i intymności doceniał z jednej strony Iosif Brodski , z drugiej – Putinowska władza .

Wiersz w przekładzie Wiktora Woroszylskiego .

.

Bella Achmudalina

ŚNIEŻKA

Co tak w płomienie pchało Śnieżkę ,

co jej kazało igrać z ogniem ?

Lepsze już każde z innych nieszczęść :

końskie kopyta , rzeki odmęt .

Ale błękitny błysnął rąbek

i drobnych nóżek biel mignęła

i w wody topniejącą kroplę

już się zamienia , już jej nie ma .

I połączyła się z powietrzem ,

i utraciła wszystkie prawa .

Igranie z ogniem – to odwieczne

szaleństwo nasze i zabawa .

To ochry blask tak wabi stale ,

chwili spokoju nam nie daje .

Uległe barwie – ciało taje

i zaraz ciałem być przestaje .

Lecz rozdmuchując go wytrwale ,

sam ogień w naszą grę wciągniemy ,

siebie rzucimy znów na szalę ,

płomieniem wzniosłym zapłoniemy .

Nie znamy jeszcze swego losu ,

snują się dymy , trzeszczą głownie …

Żywi zstąpimy z tego stosu ?

Na zawsze się zlejemy z ogniem ?

.

Słowo od Jana Chudego

Chwila liryki. Odsłona dziewiąta – Jan Lechoń

Chwila liryki. Odsłona siódma – Joanna Kulmowa

Chwila liryki. Odsłona trzecia – Anna Achmatowa

Inne z sekcji 

Wiersze Jana Zacharskiego; „Obywatel”

. Jan Zacharski . Obywatel . Powstanie tego wiersza jest konkretnym celem, Z wybitnym chcę zapoznać was obywatelem, Jest jednak okoliczność nie bardzo szczęśliwa, Że wielu obatelem często go nazywa. On się żwawo porusza w polszczyzny obrębie, Należy jednak uznać, że ma kluski w gębie, I każdy obserwator bez namysłu przyzna, Że piętą Achillesa jest […]

Warszawa w ogniu powstania ( cz. 1 )

. Zygmunt Zaremba . Czy pamięta ktoś dziś we Francji, że dwa lata temu dnia 24 sierpnia Warszawa powstańcza po zrzuceniu okupacji słała pozdrowienia wyzwolonemu właśnie Paryżowi? Mamy ten tekst przed sobą: „Powstańcza Warszawa do wyzwolonego Paryża. Jesteśmy dumni, że nasi lotnicy i żołnierze z polskiej dywizji pancernej biorą udział w bitwie, która doprowadziła do tego zwycięstwa. Wyzwolenie […]